Endometriose op je werk: waarom uitleggen zo moeilijk is

Er is geen handleiding voor dit gesprek. Je zit tegenover je leidinggevende en moet iets uitleggen dat je zelf jaren niet uitgelegd kreeg: dat je een chronische aandoening hebt, dat die onzichtbaar is, dat je prestaties er soms onder lijden en soms juist nergens aan af te lezen zijn.

De spagaat is deze. Zeg je niks, dan blijf je acteren en dat kost dagelijks stroom. Boven op de vermoeidheid zelf komt dan het verbergen ervan. Zeg je wel iets, dan geef je iets uit handen: hoe mensen naar je kijken, wat ze je nog toevertrouwen, of die promotie nog logisch gevonden wordt.

Er is geen keuze zonder prijs, en iedereen die zegt dat open zijn altijd beloond wordt, heeft nooit met een onzichtbare aandoening gewerkt.

Handig om te weten: je bent wettelijk niet verplicht je diagnose te delen met je werkgever, ook niet bij ziekmelding. Wat je deelt en met wie is aan jou. Een bedrijfsarts heeft geheimhoudingsplicht en kan een bondgenoot zijn bij structurele aanpassingen, zonder dat je hele dossier bij je leidinggevende ligt. En denk in fases: je hoeft niet in één gesprek alles te vertellen. Veel vrouwen beginnen met de praktische versie en delen pas meer als het vertrouwen er is.

Wat wij vrouwen meegeven is dit: kies bewust, in plaats van te belanden. De meesten belanden in verzwijgen, omdat dat elke dag opnieuw de makkelijkste keuze van die dag is. Maar op jaarbasis is het vaak de duurste.

En als je iets deelt, deel dan werkbaar: niet je hele medische dossier, wel wat het voor je planning betekent. "Ik heb een chronische aandoening. De meeste dagen merk je er niks van, sommige dagen moet ik schuiven. Dit helpt mij om goed te blijven presteren." Informatie plus oplossing, dat is voor een werkgever te verwerken.

In de Skool community delen vrouwen hoe zij dit hebben aangepakt, met echte voorbeelden: Word gratis lid van de Skool community