Grenzen aangeven zonder schuldgevoel (voor vrouwen die altijd klaarstaan)

Er is een reden dat grenzen aangeven jou meer moeite kost dan de gemiddelde persoon. Je hebt al zo vaak moeten afzeggen door je lijf, dat elke nieuwe nee voelt als er een te veel. Dus compenseer je: op goede dagen sta je dubbel klaar, zeg je overal ja op, bewijs je dat je geen lastpak bent.

Zie je het mechanisme? Juist omdat je lichaam vaak nee zegt, gun jij jezelf geen eigen nee meer. Je grens is opgebruikt door je ziekte, denk je, dus jij als persoon mag er geen meer hebben.

Dat mechanisme kost twee keer energie. De ja's die eigenlijk nee waren moeten worden uitgevoerd, met een tank die dat niet had. En de ingeslikte nee's slaan op als spanning, en spanning vraagt dagelijks onderhoud van je systeem.

Eén gedachte die kan helpen: een grens is geen afwijzing van de ander, het is informatie over jouw tank. Wie jou een verwijt maakt over eerlijke informatie, vraagt eigenlijk of je wil blijven acteren.

En één kleine oefening: zeg deze week één keer "dat weet ik nog niet, ik laat het morgen weten" waar je normaal direct ja zou zeggen. Je hoeft nog geen nee te kunnen. Uitstel kopen is de tussenstap, en die is voor je zenuwstelsel al winst.

Nog één inzicht dat kan helpen: schuldgevoel bij een grens is geen teken dat de grens fout is. Het is een teken dat je iets nieuws doet. Een patroon van jaren altijd klaarstaan heeft je systeem geleerd dat ja veilig is en nee gevaarlijk, dus elke nee voelt in het begin als overtreding. Dat gevoel is training uit het verleden, geen informatie over het heden. Het zwakt af met elke herhaling, en dat is precies waarom je klein mag beginnen: elke kleine uitgestelde ja is een oefening waarmee nee zeggen went.

Dieper werken aan dit patroon doe je in stapjes die passen bij je energie. De Reset is daarvoor het startpunt: Bekijk de Endo Energie Reset (9 euro)