De vraag die alles verandert: wat als dit niet je eindstation is?

Er komt bij chronisch ziek zijn een moment waarop iemand, vaak lief bedoeld, zegt: misschien moet je het accepteren. Dit is het nu gewoon.

Ik weet nog precies hoe dat voelde. Ik lag 25 dagen per maand in bed, zonder diagnose, zonder iemand die me serieus nam. En ergens in mij zat iets dat weigerde dit te accepteren als eindstation. Geen positiviteit, geen kracht, eerder koppigheid. Maar het bleek het belangrijkste dat ik had.

Let op wat acceptatie hier betekent, want er zijn twee versies. De gezonde versie: accepteren dat endo er is, dat het chronisch is, dat medische zorg de basis blijft. Die acceptatie geeft rust en die heb je nodig.

En dan is er de andere versie, die zich als wijsheid vermomt: accepteren dat dit je energie is, voor altijd, en dat proberen zinloos is. Dat is geen acceptatie, dat is berusting. En berusting is een beslissing over je toekomst, genomen op je slechtste momenten.

Hoe onderscheid je bij jezelf acceptatie van berusting? Eén vraag helpt: is deze conclusie getrokken op een goede dag of op een slechte? Gezonde acceptatie ontstaat meestal in rust, na verwerking, en geeft ruimte. Berusting wordt vrijwel altijd geboren in de slechtste weken, als het systeem overleeft en elke uitweg onbereikbaar lijkt. Grote conclusies over je toekomst verdienen een helder moment. Wat je in je zwaarste week over je leven besluit, mag je in een betere week opnieuw bekijken.

Tussen die twee zit de ruimte waar wij werken. Endo blijft, en toch valt er aan je energie te bouwen, laag voor laag, in jouw tempo. Ik ben er zelf het bewijs van, met endo IV en adeno, en inmiddels honderden vrouwen met mij.

De vraag is dus niet of jij het kunt accepteren. De vraag is welke versie van acceptatie je kiest.

Als je die vraag voelt, begin ergens. Gratis in Skool, klein met de Reset, of compleet met VVV: Bekijk Vrij van Vermoeidheid